Corona impact 15-3-2020
Begin vorige week dacht ik nog redelijk luchtig over het Coronavirus.
Het valt allemaal wel mee. Waarom al die ophef, het is toch best vergelijkbaar met een gewone griep?
Ergens halverwege de week veranderde er iets. Het besef begon door te dringen dat ik de situatie serieuzer moest nemen. Ik ben me die dag in de trein heel bewust van het aantal deurposten, de hoeveelheid knoppen die je aan moet raken.
Andere vorm
Op mijn werkplek merk ik dat het gewoon een kwestie is van een andere afspraak maken om je cliënten geen hand meer te geven maar een andere begroetingsvorm te ontwikkelen.
In de ontmoeting met een bevriende collega omhelzen we elkaar niet, in plaats daarvan zeggen we dat we van elkaar houden.
Parallel
Ik zie een parallel met hoe we in Nederland omgaan met samengestelde gezinnen. De sterke neiging om te blijven doen alsof hier niet iets bijzonders aan de hand is. Te ontkennen dat er verschil is met de bekende gezinsnorm: het kerngezin.
Hoeveel je opeens ziet wanneer je dat verschil wel durft te maken. En dat je ontdekt dat er ook andere manieren gevonden kunnen worden om verbinding te maken.
Oerinstinct
In de posts op de social media lees ik nu veel berichten van stiefouders die liever niet hebben dat hun stiefkinderen komen, om hun eigen kinderen te beschermen tegen het coronavirus. Een heel begrijpelijke reactie, vanuit het oerinstinct je eigen kinderen te willen beschermen. Op de liveblog van de NOS verscheen een artikel over het feit dat hamsteren een overlevingsstrategie is. Op het moment dat ond brein het signaal ‘gevaar’ krijgt, schakelt het over op reflexmatig handelen. Het lijkt, zeker nu, belangrijk om je bewust te zijn van deze processen. Zodat je op een overwogen manier manier je handelen kunt bepalen. Wanneer je je ergens bewust van bent ga je immers anders kijken. Herken je dit? Hoe gaan jullie ermee om binnen je samengestelde gezin?
Ellen