Praat, blijf kalm, hou vol.
Ik loop al weken rond met de gedachte een blog te schrijven. Al mijn werk is stil komen te liggen; de trainingen, coachingstrajecten voor samengestelde gezinnen, de individuele begeleiding van kinderen van gescheiden ouders. Alles is verplaatst tot na 1 juni. Genoeg tijd, zou je denken..
Maar zo voelt het voor mij dus niet. Ik heb het idee dat ik weer de hele dag in dienst sta van alles en iedereen om me heen. Mijn man werkt vanuit huis. Heel hard. Op een werkkamer boven. Dus uit beeld.
Afstand
Als ik van een afstandje, 1,5 meter, naar mezelf kijk zie ik een vrouw die inspiratieloos de vaatwasser in en uitruimt, bedden opmaakt, boodschappen doet , pleisters plakt, brandjes blust, spelletjes speelt, schoolwerk begeleidt, kinderen aanspreekt, motiveert en stimuleert. Een vrouw die belt met familie en vrienden, koffie drinkt in de zon, een stukje wandelt om er even uit te zijn, een tijdschrift leest, fiets naar de apotheek en die om 21.30 uitgeput op de bank ploft. Zo, deze dag hebben we ook weer gehad…
De hindernissen onderweg
En als dit alles dan in goede harmonie gaat, is het best vol te houden. Maar dat is lang niet altijd het geval. Zo heeft onze zoon van 10 last van angsten en moeite met veranderingen. Niet handig in deze tijd. De onzekerheid over hoe lang het allemaal nog gaat duren, maakt het er niet beter op.
Alles is anders
Ik las in de Psychologie een artikel over frustraties en ergernissen. Heel herkenbaar. Mijn zoon behoort duidelijk tot de categorie kinderen met een lage frustratietolerantie. (Zijn moeder misschien ook wel) Geen school, geen voetbal, geen vriendjes om mee te spelen. Het maakt hem boos en verdrietig. “Echt alles is anders mam”. Dat zorgt regelmatig voor kortsluiting in zijn hoofd. Met name bij druk, verwachtingen en tegenslagen. Zoals het schoolwerk dat thuis gemaakt moet worden. Als het niet meteen duidelijk is wat hij precies moet doen, slaan de stoppen door. Of als hij niet meteen begrijpt wat de bedoeling is, raakt hij in paniek. Of als het papier van zijn werkboekje hem irriteert, haakt hij af. Voor mij een hele uitdaging om hier goed mee om te gaan.
Mantra
Op posters langs de weg kan ik gelukkig lezen wat we in zo’n geval moeten doen: PRAAT ( dus niet schreeuwen), BLIJF KALM,( dus niet in paniek raken) HOU VOL ( dus niet opgeven). Als een soort mantra spookt dit al weken door mijn hoofd. Praat, blijf kalm, hou vol…Ik doe mijn best. Onze zoon ook, dat weet ik zeker. Met de beste bedoelingen gaan we verder naar de volgende fase in de Corona-crisis. Hij verheugt zich erop dat voetbal en school weer gaan beginnen. Ik ook. Beetje bij beetje komt er weer wat van het ‘gewone leven’ terug. Er komt hopelijk ook iets meer tijd voor mezelf. Om mijn werk voorzichtig aan op te pakken. Om voorbereidingen te treffen om straks weer open te gaan. Om me weer in te kunnen zetten voor de samengestelde gezinnen, voor de stiefmoeders en -vaders, de kinderen en ouders in een scheiding.
Extra druk
We weten dat juist de dynamiek binnen samengestelde gezinnen ook erg onder druk komt te staan ten gevolge van alle maatregelen. Wanneer onze bewegingsvrijheid weer wat toe zal nemen heeft het ongetwijfeld ook effect op der ruimte die we ervaren, om te investeren, om aandacht te geven aan dat wat nodig is. Om weer te leven, niet alleen te overleven.
En tot die tijd hou ik me aan de richtlijnen: PRAAT, BLIJF KALM en HOU VOL!
Cindy
Stiefkwartier is bereikbaar en werkt door!
Ondertussen blijven wij tweemaal per week ons gratis telefonisch spreekuur aanbieden:
Op dinsdagochtend tussen 10 en 11 en op donderdagmiddag tussen 16.00 en 17.00
En is Ellen wel beschikbaar, ook vóór 1 juni (geen thuiswonende kinderen meer).
Kennismakingsgesprekken kunnen plaatsvinden via (video)bellen. En sessies binnenkort weer live! Op veilige afstand.