Enige tijd geleden organiseerden wij een lezing voor stiefouders, om daar aandacht voor te vragen benaderden we een vrij grote huisartsenpraktijk in Rotterdam. Ruim vierduizend patiënten.
De reactie van het hoofd van deze praktijk verbijsterde ons:
“Ik denk niet dat wij samengestelde gezinnen hebben binnen ons patiëntenbestand.”
Werk aan de winkel
Natuurlijk sterkt het onze overtuiging dat er nog veel te doen is als het gaat om erkenning, herkenning en verminderen van het taboe op dit gebied. Hoe kun je als huisarts oververmoeidheidsverschijnselen bij een stiefmoeder in een gezin met 2 stiefkinderen en 2 eigen kinderen herkennen als een eventuele stiefmoederburnout, als je geen idee hebt dat de dynamiek in een dergelijk gezin fundamenteel verschilt van die in een kerngezin.Hoe kun je stressklachten bij jongeren die afwisselend in twee huizen wonen herkennen als pendelpijn (moeite met de schakeling tussen de 2 culturen) als je de gezinssituatie niet meeneemt in je diagnose.
Naar aanleiding hiervan voerde ik een gesprek met mijn eigen huisarts, die exact op de hoogte bleek van het aantal eenoudergezinnen in zijn wijk. En weet heeft de effecten van de komst van een stiefmoeder of stiefvader.
Missie
Zolang er echter, anno 2020, nog uitspraken mogelijk zijn waarin het bestaan van samengestelde gezinnen wordt ontkend, of op zijn minst niet wordt herkend is er nog veel werk te verzetten.
Een op de tien gezinnen in Nederland is een samengesteld gezin, en vijfenzestig procent van deze huwelijken lopen binnen drie jaar op de klippen.
Wanneer iedereen in staat zou zijn om het verschil te zien en te erkennen tussen kerngezin en samengesteld gezin, tussen stiefkinderen en eigen kinderen, tussen stiefouders en eigen ouders, dan zou dit een belangrijke bijdrage leveren aan het verhogen van het succes in deze gezinnen.
Verhogen van de kans van slagen om hier een prettig en nieuw geheel van te maken.
Hoe denkt jouw huisarts hierover?
Vraagt jouw huisarts weleens door over deze omstandigheden? Huisartsen: nemen jullie deze gegevens mee wanneer je naar de klachten van je patiënt luistert? We zijn benieuwd naar jullie reacties en ervaringen!
Ellen